Avontuur

Lees op deze pagina ons avontuur gedurende de boottocht Pakse-Khongisland. De boot was te zwaar beladen en was te langzaam. Hierdoor bereikten we ons doel niet voordat het donker werd. De boot werd daarom in het donker langs de Mekong stilgelegd en mochten we het zelf verder uitzoeken. Geeneens een steiger om uit te stappen, muggen beginnen je langzaam op te eten….. Dan besef je dat zo’n dorpje erg leuk is om te zien, maar moeilijk om in te leven…..

'Idyllische dorpjes': Leuk om een poosje te wonen?

Als toerist kan je een boottrip over de Mekong maken van Pakse naar Khong-eiland. Zo’n tocht duurt, als alles een beetje meezit, zo’n zeven uur. Het is een mooie tocht. Je ziet schitterende dorpjes langs de oever liggen. Vaak hoor je de toeristen hier verrukt op reageren en zouden ze er ook wel een poosje willen wonen. Zo’n idee moet wel eens wat bijgesteld worden. De kans komt als blijkt dat de boot te volgeladen is en daardoor te langzaam vaart. De boot zal vandaag dus niet ginds aankomen. Wat nu?

Door de bagger de oever op.

Je mag dus in zo’n idyllisch dorp overnachten, dat zal gaaf zijn! Een vriendelijke Laotiaan nodigt je uit om in zijn dorp te slapen. Een ideale kans om er eens een kijkje te nemen! Een wankele kano brengt je van de boot naar de oever; spannend, maar nog steeds leuk. De gein gaat er al een beetje af als je in het stikdonker in de bagger van de oever stapt. Daarna moet je op de oever omhoog klimmen. Je krijgt nu een idee wat 'stikdonker' betekent!

Diner bij een Laotiaanse familie.

Dan begint het te regenen en krijg je het koud in je natte kleren. Je wordt ergens naar binnen geloodst: een trap op en dan kom je in een bijna leeg huis. Meubilair is er niet te bekennen, iedereen zit in kleermakerszit op de grond. Elektriciteit is er natuurlijk ook niet. Olielampjes geven een klein beetje licht. Als eten krijg je kleefrijst aangeboden. Dat is best te eten, maar een beetje kaal, dus maar even het dipsausje dat erbij geserveerd wordt keuren. De eetlust vergaat je als je het ruikt en zeker als je hoort hoe het gemaakt is. Stukken vis met alles erop en eraan hebben maandenlang in zoutwater gelegen. Dit is de basis van het sausje. Met deze tropische temperaturen heeft het een speciaal aroma gekregen; het ruikt nu behalve naar oude vis ook een beetje zuur. Het sausje laten we dus staan.

Het regent en er is geen toilet.

Als je dan een beetje tot rust gekomen bent, wil je wel eens lekker een bad nemen en jezelf even terugtrekken op de WC. Een toilet is er niet, dus maar naar buiten; in het stikdonker en in de regen loop je niet echt ver van het huis weg om een boom te zoeken waarachter je je behoefte kan doen. Erg onhygiënisch allemaal, je bent tenslotte niet de enige die het op deze manier doet. Maar de nood is hoog, dus let je daar niet op. Toiletpapier is voor arme mensen te duur, met stokjes en bladeren kom je ook een heel eind. Nog een gelukje dat we bij een rijkere familie aangeland zijn.       

Wormpjes die in je bloed zwemmen.

Dan maar een bad. Even horen (met handen en voeten valt dat wel uit te leggen) hoe zij dat doen. Bewoners nemen, ’s avonds als het nog licht is, een bad in de Mekongrivier. Geen badkamer dus. En om in het stikdonker nog een keer in die bagger naar de rivier terug te gaan. Nee, dan maar een tukje doen. Je krijgt de matras van de eigenaar van het huis, en er is waarschijnlijk een muskietennet beschikbaar, jouw gastheer slaapt wel een nachtje zonder. Je slaapplaats is lang niet van die kwaliteit die je graag zou willen. Later hoor je dat het maar goed is dat je niet in de Mekong gebadderd hebt. De kans op bilharzia (een aaltje dat jarenlang in je bloed rondzwemt om tenslotte langzaam je lever te vernielen) was vrij groot geweest.

Stof tot nadenken…..

Na zo’n ervaring van een nacht in zo’n dorp begint het leven in zo’n idyllisch 'paradijsje ineens een heel andere kant te krijgen, vooral als je hoort dat de levensverwachting van de bevolking rond de 50 jaar ligt. Dat is ruim 20 jaar (!) minder dan in Nederland. Sommige dorpen hebben een kindersterfte van 20 %.