In 2010 zijn wij voor ongeveer 3 weken naar het Khong District geweest om hier een tandenpoetsproject uit te voeren. Omdat dit project nog niet eerder gedaan was, was het zowel voor ons als voor de leden van het comité een uitdaging!

Allereerst hebben wij met de twee contactpersonen afgesproken in een grotere stad op enige afstand van het district. Hier hebben wij de nodige inkopen gedaan voor het project. Dit hield in dat we op de lokale markt tandenborstels, tandpasta en schoolartikelen gingen scoren!! Een uitdaging op zich kunnen we jullie zeggen! Niemand sprak Engels, maar iedereen helpt je en zodra men door had dat het voor een vrijwilligersproject was werden we van alle kanten geholpen. Aan het eind van de dag waren we dan 350 tandenborstels, 350 tubes tandpasta en heel veel speel/schoolartikelen rijker. Zoveel spullen eigenlijk dat de eigenaar van ons guesthouse vroeg of we handelaren waren, hahaha. Na deze inkopen gedaan te hebben zijn we op de bus gestapt en naar het district gereden. Vlakbij Nakasang zaten we in een guesthouse, centraal gelegen zodat de leden van het comité goed te bereiken waren.

 
Over het project zelf. Het Khong district is een wijds gebied, met veel kleine dorpen. Het viel ons op dat de rijstvelden die we zagen erg verdord erbij lagen. Tussen juni en november zijn ze groen, wanneer het genoeg regent. Het opereren vanuit het guesthouse vlakbij Nakasang ging prima! Elke dag hadden we wel afgesproken met het comité en bezochten we zoveel mogelijk scholen voor een tandenpoets-les of om een kijkje te nemen voor de stichting. De hartelijkheid en interesse valt als een warme deken over je heen zodra je contact zoekt met de mensen. Verder moet je er wel rekening mee houden dat hoe zeer je iedereen ook wilt helpen dat je toch met beperkte middelen werkt. Wij merkten bijvoorbeeld heel erg dat we het liefst elke school hadden willen voorzien van schoolspullen of sportartikelen. Dit lukte dan niet altijd aangezien wij ook maar een beperkt aantal spullen hadden kunnen inkopen. Aan het eind van de dag merkte je dan ook wel dat je goed gesloopt was van alle indrukken.

Op het project zelf werd erg enthousiast gereageerd. Al was dit wel na enige onzekerheid, omdat er toch ineens twee grote, witte mensen voor de klas staan die (onder andere) in je mond gaan kijken en je uit gaan leggen hoe je met een borstel in je mond moet gaan schrobben.. We merkten dat na een korte kennismaking en een toneelstukje eigenlijk iedereen bereid was om mee te werken en het erg leuk vond.

Ook hebben wij hebben vanuit Don Det, het meer toeristische gedeelte, geopereerd, dat ging prima. Een slaapplek heb je daar al vanaf (ongeveer) 20.000 of 25.000 kip, bamboe hut zonder airco, of een wat duurdere met airco (ongeveer zo'n 50.000). Verder kan je op Don Det goed eten en kan je makkelijk met de boot naar het vaste land (Nakasang) waar je met het KDC kan afspreken. Wat betreft het afspreken met de KDC moet je er rekening mee houden dat het waarschijnlijk zo is dat er voor een tijdsafspraak een marge van ongeveer een half uur staat, maar dit geld voor heel Laos.
 
Verdere kosten zullen voornamelijk het vervoer betreffen. Als je met de auto gaat, om bijvoorbeeld spullen naar afgelegen scholen te brengen, zal dit neerkomen op ongeveer 100.000 kip. Deze kunnen, wanneer je actief voor de mensen in Khong bezig bent, eventueel door de stichting betaald worden. Een brommer hebben de leden van het KDC, dus als je met hun met de brommer gaat ben je alleen kosten voor benzine kwijt. Als je bijvoorbeeld het tandenpoetsproject wilt doen, kunnen wij jou daar altijd nog extra informatie over geven! We willen jullie nog meegeven dat de Laotianen trotse mensen zijn en graag dingen voor je willen doen. Spreek goed af(!) wat er door jouw als vrijwilliger betaald/gedaan wordt en wat zij voor je doen.
 
Verder drukken wij iedereen op het hart om het zeker te doen! Wij hebben het ervaren als een van onze beste ervaringen tijdens de reis en hebben onwijs genoten van de mensen daar en het gebied. Je verbaast je iedere dag over de hartelijkheid van de mensen, tot je op een punt komt dat je niet meer weg wilt.