Mijn persoonlijke ervaring:

Van februari tot ongeveer begin april 2010 zijn mijn vriendin en ik naar het Khongdistrict afgereisd om daar het tandenpoetsproject op te starten. Een aantal maanden van tevoren werden wij uitgenodigd bij Adrie en zijn vrouw. Daar hebben wij tonnen aan informatie gekregen, mogelijke plannen doorgepraat en bekeken wat er mogelijk was voor ons om in de regio te doen. Wij hadden bij voorbaat gezegd dat het ons leuk leek om Engelse les te geven, waar Adrie ook erg enthousiast over was. Uiteindelijk is er uit deze besprekingen gekomen dat wij de projecten die al in ontwikkeling waren (bouw van scholen, toiletten en ziekenhuis) zouden documenteren (foto’s maken en verslag schrijven van de ontwikkelingen), langs verschillende scholen in de regio zouden gaan om hier het tandenpoetsen te promoten en om Engelse les te geven.

Project bezoeken

Het bezoeken van de verschillende projecten was van groot belang voor de stichting om een beeld te krijgen van de vorderingen en het eindresultaat. Het vervoer naar de, veelal erg afgelegen, dorpen gebeurde vaak met een van de leden van de organisatie gehuurde auto. De scholen die wij daar hebben gezien bestaan vaak uit niet meer dan vier muren van hout (als deze al aanwezig zijn) en een dak van golfplaat. Overal werden wij zeer hartelijk ontvangen en hebben dit project mede daardoor ook naar wens kunnen uitvoeren. De gegevens die wij aan Adrie hebben gegeven, worden omgezet naar een systeem waarin donateurs kunnen zien waar hun geld voor gebruikt wordt en zo zien dat hun geld niet weggegooid wordt! Een mooi systeem om dit in beeld te brengen dus.

Tandenpoetsproject

Tandenpoetsen is bij ons westerlingen een kwestie van gewoonte. Je groeit ermee op en als kind heb je er een hekel aan. In land als Laos, waar je je water veelal uit de rivier de Mekong moet halen en dingen als hygiëne niet zo belangrijk zijn als andere zaken, is dit niet het geval. Ook kunnen mensen niet zomaar even naar de supermarkt lopen om daar hun inkopen te doen. De dorpen die wij bijvoorbeeld hebben bezocht zijn vaak enkel te bereiken met behulp een 4x4 jeep of boot, of een combinatie van beiden! In sommige dorpen hadden sommigen ook nog nooit buitenlanders gezien, wat dan weer een hele uitdaging voor jou als vrijwilliger is om deze angst te proberen weg te nemen. Met behulp van een Laotiaanse en Filippijnse vrouw vanuit de stichting hebben wij een Laotiaans lesprogramma in elkaar gedraaid en met behulp van een rollenspel en een tandenpoetsliedje (alles in het Laotiaans!) de kinderen kennis laten maken met het tandenpoetsen. Voor elke school hadden wij voor elk kind een tandenborstel en een grote tube tandpasta aangeschaft op de markt in één van de grotere dorpen in het midden van Laos. Ook dit project werd zeer enthousiast ontvangen en iedereen vond het geslaagd.

Engelse lessen

Tijdens de weekend gaven wij Engelse les. Dit bestond vooral uit lesgeven in de uitspraak. Tijdens de lessen was er een Engelse leraar aanwezig, die zelf aangaf de lessen ook zeer nuttig te vinden voor zich zelf, aangezien hij 'Laotiaans' Engels sprak en nu ook de westerse uitspraak goed leerde. Iedereen was zeer bereidwillig om mee te doen aan de lessen en heeft er volgens ons veel plezier en baat van gehad.

Terug in Nederland. En dan?

Eenmaal terug in Nederland merk je pas echt de verschillen. Mensen in Laos zijn zo anders dan in het Westen! Ook gebeurt alles in Laos op een veel relaxtere manier. Deze is soms niet altijd handig, maar maakt het land wel zeer uniek. Eenmaal weer terug in het oude ritme, blijft dit land aan je trekken. Mede daarom, naast het feit dat de stichting een goed en hecht gevoel geeft, hebben wij ervoor gekozen om actief te blijven en onze namen te koppelen aan deze stichting.